Olli en de principeadvertenties op Markplaats

Er staan lange rijen voor Blijdorp voor de Feyenoord/Blijdorp-knuffel Olli, die voor 20 euro te koop is. Uiteraard verschijnt het grijze beestje daarna snel op Marktplaats, alleen zijn veel mensen het daar niet mee eens. Een mooi fenomeen op Marktplaats is de zogenaamde principe-advertentie, waarin mensen niets te koop zetten, maar uit het diepst van hun hart hun ongenoegen uitspreken over anderen die dat wel doen. Slim, want je klaagt op de plek waar het relevant is.

Ga er eens lekker voor zitten en geniet van de prachtige epistels tegen het doorverkopen van Olli op Marktplaats.

Bekijk vooral ook de posts van Andre>

Een nieuwe lading Olli’s is overigens vanuit China onderweg.

 

 

ollimarktplaats

XS4ALL – Alles is plastic

Gister kwam ik thuis en op tafel lag er een DVD van de film Alles is Familie. Niet bepaald het type film waarmee mijn vriendin op de proppen zou komen. Sterker nog; ze zou überhaupt nooit met een DVD thuiskomen. Want wie speelt er nog DVD’s af? De afzender bleek XS4ALL te zijn. Iets beter kijken op het hoesje leerde ons het volgende: “Dit hoesje maakt deel uit van de 100 films kijken voor 0 euro bij Interactieve TV actie van XS4ALL en bevat niet de bijbehorende DVD.”

De onderstaande tweet schets mooi de eerste reactie van mensen die de kleine lettertjes niet direct zien:

xs4allALLESISFAMILIETWEET

Hoe groot moet de teleurstelling zijn als Edith met haar hele familie met een grote bak paprikachips en een lekker wijntje zich voor de televisie hebben genesteld om deze film te bekijken?

De eerste reacties verschijnen op Twitter. Het loopt nog niet storm, dus de PR-afdeling van XS4ALL kan wellicht een rustig Pasen tegemoet zien. Toch ergeren velen zich aan het verspillen van plastic. Ik ook. Mijn exemplaar gaat ongeopend retour naar XS4ALL.

XS4ALL Plastic verspilling

Tot slot: het ergste is dat nu dat irritante liedje van Blof niet meer uit mijn hoofd gaat.

“Welk boek lees je nu?” een social versus e-mail experiment

One of the things that continually frustrates me about social media, and Facebook in particular, is that there is no real mechanism where I can filter the information I receive based on my interests. ” Dit is een uitspraak van Beth, de schrijfster van de blog Amsterbeth (en een van mijn favoriete collega’s.) Aan de hand van een interessant en leuk experiment gaf ze aan dat de responsetijden op een eenvoudige vraag (Wat is het laatste boek dat je las) veel beter waren per e-mail dan per social media.

Op twaalf persoonlijk gestuurde e-mails met de boekenvraag ontving ze 100% reacties binnen zeven minuten. Het bewijs dat e-mail niet dood is. Helemaal mee eens.

Ik heb dezelfde vraag op Twitter en Facebook gesteld.

Op Facebook vroeg ik: “Wat was het laatste boek dat je las?” en kreeg tien reacties. Binnen acht uur.
Op Twitter vroeg ik: “Wat is het laatste boek dat je hebt gelezen, of waar ben je in bezig?” Ik kreeg zes antwoorden. Binnen 45 minuten.

Maar eigenlijk doet het er niet toe hoeveel antwoorden ik kreeg. Ook de responsetijden zijn onbelangrijk. Wat doet er wel toe?

Op Twitter stel ik de vraag aan mijn volgers. Het antwoord kan uit onverwachte hoek komen. Daarnaast is er een grote kans dat er boeken naar boven komen die mij zouden kunnen interesseren. Immers, veel volgers volgen mij omdat we een gemeenschappelijke interesse hebben. Als ik veel antwoorden had willen hebben en een snelle responsetijd, dan had ik de hashtag #dtv eraan toegevoegd.

Zowel op Twitter als op Facebook konden mensen van elkaar zien welke boeken ze lazen. In een gesloten e-mailsysteem was dat niet mogelijk. Het is niet gebeurd, maar mensen konden met elkaar in gesprek raken of elkaar leren kennen. Ook dit is met e-mail onmogelijk (behalve als je het gehate reply to all gebruikt).

Het tweede antwoord dat ik op Facebook ontving was misschien nog de best. Eric zei: “Duff mckagan – it’s so easy and other lies. (Zie goodreads!:))”. Social beperkt zich niet tot Twitter en Facebook. Er zijn genoeg platforms waar ik terecht kan voor specifieke interesses zoals films, muziek en boeken. Denk IMDB, Last.fm, Spotify en duizenden andere communities. Eric en ik zitten op Goodreads, een plek waar ik kan zien welke boeken hij heeft gelezen of nog wil lezen. Ik zie recensies, tips en fantastische ‘explore’-functie.

Social media geen plek waar ik kan filteren op interessegebied? Juist wel! Met alle mogelijkheden tot conversatie bovendien. Je kunt zelf de plek uitkiezen waar dit het beste kan. Het uitkiezen van die plek is de eerste filter. Nu doe ik mijn computer even uit en sla ik een boek open.

goodreads

 

 

 

Deze 5 TED-presentaties zou je ook moeten zien

Het komt voor dat ik zo vroeg wakker ben op zaterdag dat het zonde is al uit bed te stappen. Soms pak ik mijn e-reader en soms mijn telefoon. Ik vind het heerlijk om dan wat goede TED-presentaties te kijken. Hieronder de video’s die ik vanmorgen en de afgelopen tijd heb bekeken. Ze zijn allemaal de moeite waard. Mooi voor een regenachtige dag of bij vroeg ontwaken.

Amanda Palmer: The art of asking

Als muziekliefhebber was ik blij verrast met deze combinatie tussen muziek en ‘marketing’. Laten we niet meer om geld vragen, maar laten mensen zo ver krijgen dat ze wíllen betalen. En wat een tof wijf, die Amanda Palmer. Ik leerde haar ooit kennen door stencil art dat overal opdook. Lees hier meer over in de Who Killed Amanda Palmer Stencil Mission.

Tim Leberecht: 3 ways to (usefully) lose control of your brand

Merken zijn geneigd overal controle op te hebben. Maar wat levert het op als je durft los te laten? Microsoft wordt genoemd, die hackers van Kinect juist aanmoedigde. Ook het album In Rainbows van Radiohead wordt aangehaald, een band die eigenlijk deed waar Amanda Palmer het over heeft in The Art of Asking (zie andere video): mensen zover krijgen dat ze – zelfs wanneer ze iets gratis kunnen krijgen – tóch willen betalen.

Markham Nolan –  How to separate fact and fiction online

Hoe weet je in de grote hoeveelheid data nog feiten van fictie te onderscheiden? Nolan laat zien hoe je met gezond verstand en gratis tools vrij makkelijk de waarheid naar boven krijgt. Nolan lijkt een soort online-detective. Wel jammer dat hij niet een paar opmerkelijke ontmaskeringen doet. Voor social liefhebbers: de RT-graph die hij toont is natuurlijk om van te smullen.

Cameron Russell – Looks aren’t everything. Believe me, I’m a model

Een prachtige vrouw vertelt ons dat ze net zo goed onzeker kan zijn. Ondanks haar uiterlijk. Moedig. Met name de fotoreeks die ze toont is opzienbarend: fotoshoots worden naast gewone foto’s op het zelfde moment uit haar leven getoond. Een ‘lekker wijf’ in een tijdschrift blijkt een heel normaal meisje van zestien te zijn.

Leslie Morgan Steiner: Why domestic violence victims don’t leave
Regelmatig vraag ik mij af waarom mijn buurvrouw haar onsympathieke dronkaard de deur niet uitzet. Zij wordt – voor zover ik kan horen- vooral mentaal mishandeld. Na het zien van deze aangrijpende presentatie snap ik waarom de deur iedere keer weer opengaat voor Mijnheer Kleineer. Dergelijk geweld is dichterbij dan je denkt. Leslie Morgan vertelt de enige weg om uit de spiraal te komen.

 

Taggen: een Facebook-ergenis

fbmails

Het overkomt mij steeds vaker dat ‘Friends’ op Facebook mij taggen in berichten. Hierachter zit meestal de gedachte dat ik interesse heb in een bepaald bericht, althans: dat denkt de tagger. Zo werd ik een poosje geleden getagged door een singer-songwriter waarmee ik een warme vriendschap heb gesloten op Facebook. Hij had een afbeelding met de datum van zijn optreden geplaatst en daarbij een groot aantal vrienden getagged. Op zich slim, want niemand wil getagged worden met zijn vinger in zijn neus of nu nét die foto dat je stomdronken een Harlem Shake aan het doen was. Dus even kijken doe je sowieso. Natuurlijk stond ik niet op de afbeelding.

Het vervelende vind ik dat ik bij ieder comment op het bericht een mail krijg.

Nadat ik mijn ergernis op Twitter en Facebook had geplaatst, kreeg ik tips (waarvoor bedankt!). Het taggen kan ik voorkomen door mijn instellingen te veranderen zodat men eerst toestemming moet vragen én ik kan mij zelf weer untaggen. Maar had Facebook niet kunnen bedenken dat de mailalerts stoppen wanneer het aantal comments boven de vijf komt en ik niet deelneem aan de discussie?

 

Of mis ik weer een verborgen instelling? Ik trek maar de conclusie dat Facebook het wel beter zal weten dan ik. Anders had ik er wel gewerkt 😉

 

*hetzelfde fenomeen steekt de kop op als ik iemand feliciteer met zijn verjaardag en nog vijftig mensen doen dat. Ik pas wel op wanneer ik ergens op reageer.